کوری

در دل سکوتی آکنده از ناله و بوی گند زن دکتر با چشمانی که هنوز می دید به مردمانی خیره بود که کور شده بودند؛ نه فقط از چشم بلکه از وجدان او می دانست کوری تنها بیماری چشم نبود بلکه پرده ای بود بر دل همان جا فهمید اگر نمی توانیم مثل انسان زندگی کنیم دست کم نباید به حیوان تبدیل شویم در میان اشباح امید تنها در صدای آرام او زنده بود؛ صدایی که انسانیت را زمزمه میکرد